Kościół pw. św. Jana Kantego przy ul. Grunwaldzkiej, między ul. Sowińskiego i Grochowską, jest jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów sakralnych na poznańskim Grunwaldzie. Choć obecna świątynia powstała stosunkowo niedawno, jej dzieje są silnie związane z dramatycznymi wydarzeniami XX wieku.
Początki parafii
Parafia św. Jana Kantego została erygowana w 1938 roku. Wkrótce po jej powstaniu wzniesiono tymczasowy kościół w rejonie skrzyżowania ulic Grunwaldzkiej i Obozowej. Obiekt ten nie przetrwał jednak okresu II wojny światowej. Został zamknięty, a następnie uległ zniszczeniu. Po zakończeniu działań wojennych parafia przez długi czas korzystała z z drewnianego budynku poniemieckiej restauracji.
W latach 70. XX wieku zapadła decyzja o budowie nowej świątyni. Realizacja inwestycji trwała od 1978 do 1988 roku i zakończyła się uroczystą konsekracją kościoła, który do dziś służy parafianom.
Architektura
Budynek kościoła zaprojektowano na planie nieregularnego wieloboku, co nadaje mu dynamiczny, nowoczesny charakter. Jest to świątynia trójnawowa, z wyraźnie zaznaczoną asymetrią układu przestrzennego. Nad nawą północną umieszczono emporę, poszerzającą funkcjonalność wnętrza.
W północno-zachodniej części kompleksu wznosi się wysoka dzwonnica wykonana z betonu, stanowiąca wyrazisty akcent architektoniczny. Korpus kościoła zbudowano z nietynkowanej cegły klinkierowej, co podkreśla surowość formy i nawiązuje do nurtów modernistycznych w architekturze sakralnej.
Przy wejściu do świątyni uwagę zwracają tablice pamiątkowe. Jedna z nich upamiętnia 15-lecie pontyfikatu św. Jana Pawła II, druga natomiast poświęcona jest zasłużonym proboszczom parafii, Słudze Bożemu ks. Aleksandrowi Woźnemu oraz ks. Aleksemu Stodolnemu.
Wnętrze i dzieła sztuki sakralnej
Najważniejszym elementem prezbiterium jest obraz „Miłosierdzia Bożego” autorstwa Wacława Taranczewskiego. Po jego prawej stronie znajduje się drewniana rzeźba św. Jana Kantego, natomiast po lewej umieszczono tabernakulum, nad którym widnieje rzeźba Chrystusa wpisana w krzyż grecki.
Na północnej ścianie prezbiterium znajduje się wyjątkowy zabytek, późnogotycka, polichromowana rzeźba Madonny z Dzieciątkiem, datowana na około 1510 rok. Choć jej dokładne pochodzenie nie jest znane, dzieło to stanowi cenny element wyposażenia artystycznego świątyni.
W nawach bocznych umieszczono obrazy przedstawiające św. Józefa z Dzieciątkiem oraz Matkę Bożą Nieustającej Pomocy. Szczególną uwagę zwraca także ceramiczna Droga Krzyżowa, przeniesiona z wcześniejszego, drewnianego kościoła, co symbolicznie łączy dawną i obecną historię parafii.
Pod kościołem znajdują się pomieszczenia duszpasterskie, w tym kaplica św. Józefa, pełniąca funkcję miejsca modlitwy i nabożeństw o bardziej kameralnym charakterze.
Izba Pamięci ks. Aleksandra Woźnego
19 kwietnia 2018 roku Ksiądz Arcybiskup Stanisław Gądecki odprawił w kościele Mszę Świętą o szybką beatyfikację świątobliwego proboszcza ks. Aleksandra Woźnego, jednego z najwybitniejszych i najbardziej zasłużonych proboszczów parafii.
Po Eucharystii została otwarta i poświęcona izba pamięci ks. Woźnego. Miejsce to pełni funkcję nie tylko pamiątkową, ale także edukacyjną i duchową.
W izbie zgromadzono liczne fotografie dokumentujące życie i posługę kapłańską ks. Woźnego, a także wyjątkowe pamiątki osobiste. Wśród nich szczególną uwagę zwracają m.in. obrazek prymicyjny, chleb z niemieckiego obozu koncentracyjnego w Dachau, klęcznik i krzyż, kielich oraz mszały, sutanna i zielony ornat, a także krzesło, na którym kapłan siedział w konfesjonale.
Ekspozycję uzupełniają inne przedmioty codziennego użytku i pamiątki religijne: egzemplarz Pisma Świętego, medaliki, różaniec, słomkowy kapelusz, projektor, a także obrazki z okazji 25‑ i 50‑lecia kapłaństwa, jubileuszowy wianuszek oraz fragmenty maszynopisów. Zgromadzone eksponaty pozwalają lepiej poznać postać ks. Aleksandra Woźnego oraz jego duchowe i duszpasterskie dziedzictwo.
W kościele znajduje się też sarkofag, w którym złożono Jego doczesne szczątki.
